Μετά από 3 φυσιολογικούς τοκετούς, δεν περίμενα να μου συμβούν όσα συνέβησαν, δεν είχαν περάσει καν από το μυαλό μου…

Μέσα μου δεν ήμουν έτοιμη για τον τοκετό, από την αρχή της εγκυμοσύνης φοβόμουν την γέννα, κάποια στιγμή κατάφερα να διώξω τον πολύ φόβο, σύντομα όμως ήρθε ξανά. Θα μου πείτε – φοβόσουν τώρα; Μέτα από 3 τοκετούς?
Ναι, αυτή τη φορά φοβόμουν περισσότερο από ποτέ, γιατί ήξερα καλά τι με περιμένει…
Δεν ήθελα να κάνω ξανά πρόκληση τοκετού, ιδίως χωρίς επισκληρίδιο πάλι… Από την άλλη φοβόμουν και την επισκλήριδιο…
Ήθελα να ξεκινήσει φυσικά ο τοκετός και να μην κάνω επισκληρίδιο…
Τελικά όλα έδειχναν να οδηγούν σε ακόμη μια πρόκληση τοκετού…

Κάθε εβδομάδα που πήγαινα για εξέταση με ζώνες nst ένιωθα μεγάλη δυσφορία, έτσι όπως ήμουν ξαπλωμένη ανάσκελα με το nst στην κοιλιά ένιωθα ότι θα μου κοπεί η αναπνοή, κι αναρωτιόμουν πως θα γεννήσω πάλι μ’ αυτό το πράγμα στην κοιλιά μου, τον όρο και δεν ήξερα κι εγώ τι άλλο θα μου έβαζαν.
Οι εβδομάδες περνούσαν κι ο τοκετός δεν έλεγε να ξεκινήσει μόνος του, είχα κάποιες συσπάσεις αλλά δεν έλεγαν να γίνουν συγχρονισμένες…
Έτσι, στις 40+3 εβδομάδες, η μαία και ο γιατρός μου, μου είπαν ότι πρέπει να κάνω εισαγωγή για πρόκληση τοκετού, όπως κι έγινε…
Φρόντισα αυτή τη φορά όμως αφού θα πήγαινα ξανά για πρόκληση να μιλήσω με αναισθησιολόγο για να κάνω επισκληρίδιο, έτσι πήρα λίγο θάρρος.

Απόγευμα έκανα εισαγωγή. Με προετοίμασαν, μου έβαλαν την πεταλούδα, nst, μου έβαλαν χέρι στον κόλπο να δουν τη διαστολή και το μωρό, όλα έδειχναν μια χαρά, το μωρό ήταν με το κεφαλάκι του προς τα κάτω.
Το πρωί στις 7 θα ξεκινούσαμε την πρόκληση.
Για καλή μου τύχη με έβαλαν σε δίκλινο, όλη τη νύχτα όμως με είχαν με ορό…

Ξημέρωσε, ήρθε η μαία, μου έκανε το κλύσμα και μετά έπρεπε να πάω στο δωμάτιο ωδινών για να ξεκινήσει η πρόκληση.
Πήγα στο δωμάτιο ωδινών και ήρθε η μαία να με εξετάσει βάζοντας μου χέρι στον κόλπο και για να μου βάλει το χάπι της πρόκλησης τοκετού…

Μου έβαλε χέρι λοιπόν και ακούω να λέει στην άλλη μαία ότι δεν πιάνει μωρό, μου βάζει χέρι και η άλλη μαία και ούτε αυτή έπιανε μωρό… Το μωρό είχε γυρίσει σε εγκάρσια θέση, πράγμα που επιβεβαιώθηκε και λίγο αργότερα με τον υπέρηχο… Όλοι άρχισαν να μιλάνε για καισαρική, και για το πόσο άτυχη ήμουν… Εγώ έπαθα σοκ, άρχισα να κλαίγομαι… Τότε ο γιατρός μου είπε ότι μπορεί να με αφήσει μέχρι την επόμενη μέρα μήπως γυρίσει το μωρό…
Οι μαίες μου είπαν να περπατήσω μήπως γυρίσει, περπάτησα, σε μια στιγμή σκέφτηκα να ξαπλώσω στο πλάι μπας και γυρίσει, ξάπλωσα, και ένιωσα το μωρό να γυρίζει…

Πήγα τότε στην μαία να δει αν γύρισε… Το μωρό γύρισε, όμως με τα πόδια προς τα κάτω, έγινε ισχιακό…

Μου έβαλαν πάλι nst και όρο να ενυδατωθώ. Ρώτησα την μαία αν μπορούν να μου κάνουν εξωτερικό μετασχηματισμό (να μου γυρίσουν το μωρό), μου είπε ότι αυτό το έκαναν παλιά, δεν το κάνουν πια γιατί είναι επικίνδυνο, μπορεί να αποκολληθεί ο πλακούντας ή να περιτυλιχθεί το μωρό, έχασα κάθε ελπίδα.
Μέχρι το μεσημέρι ήμουν με το nst και τον ορό, ένιωθα τεράστια δυσφορία, είχα και συσπάσεις, άρχισα να απελπίζομαι, να σκέφτομαι ότι θα ζήσω και τους πόνους της γέννας και ότι θα κάνω και καισαρική… Και κάπου εκεί, μέσα στην απελπισία μου, ένιωσα ότι θέλω να κάνω άμεσα την καισαρική να τελειώνω…
Εκείνο το πρωί γινόντουσαν τρεις καισαρικές, περίμενα να τελειώσουν μήπως πάρουν κι εμένα…
Όταν μεσημέριασε με άφησαν να πάω να δω τον Γιάννη (σύζυγος), άρχισα να κλαίγομαι και στον Γιάννη και να του λέω να κάνω την καισαρική να τελειώνουμε… Τότε ο Γιάννης έπιασε τον γιατρό μου να τον ρωτήσει τι θα γίνει… Ο γιατρός μας έβλεπε που είχαμε απελπιστεί αλλά επέμενε να περιμένουμε, του είπε ότι μέχρι το απόγευμα αν δεν έχει γυρίσει το μωρό θα κάνουμε καισαρική… Φοβόντουσαν να με κρατήσουν παραπάνω λόγω των συσπάσεων.
Τότε μπήκα ξανά μέσα στο δωμάτιο ωδινών και μου έβαλαν ξανά nst και ορό… Ένιωθα τεράστια ταλαιπωρία, κουρασμένη, πιασμένη, νηστική, απελπισμένη, αγχωμένη, φοβισμένη, με πόνους… Ήθελα να πάω στο δωμάτιο μου να ξεκουραστώ, αλλά με κρατούσαν γιατί είχα τις συσπάσεις και φοβόντουσαν μην ξεκινήσει ο τοκετός με το μωρό ισχιακό…
Κάποια στιγμή γύρω στις 15:00 άλλαξαν βάρδια οι μαίες, άλλο άγχος κι αυτό, μην έρθει καμία ξινή και άγαρμπη μαία… Ήρθε μια μαία που ο γιατρός μου μου είπε ότι είναι η καλύτερη… Και όντως αποδείχτηκε ότι ήταν!
Επιτέλους με άφησαν να πάω στο δωμάτιο μου, με προσοχή όμως, αν ένιωθα το παραμικρό να πήγαινα ξανά στο δωμάτιο ωδινών…
Η μαία μου είπε να ξαπλώσω από τη δεξιά πλευρά, γιατί το μωρό είχε μαζευτεί αριστερά, με την ελπίδα μήπως και γυρνούσε…
Ξάπλωσα και κοιμήθηκα λίγο να ξεκουραστώ…
Μετά από λίγες ώρες ήρθε το απόγευμα και ήρθε και η μαία να μου πει να πάω πάλι μέσα… Έτοιμη πια, είχα αποδεχτεί τη καισαρική…
Πήγα, είδα το χαρτί που έπρεπε να υπογράψω για τη καισαρική, ζήτησα μαζί με τη καισαρική να μου κάνουν και στείρωση αλλά δεν δέχτηκαν γιατί παρόλο που έχω πολλά παιδιά είμαι μόλις 25 χρονών, μου πρότειναν το σπιράλ. Ξάπλωσα λοιπόν, ξανά ορό, ξανά nst… Η μαία άρχισε να ψηλαφίζει το μωρό και να προσπαθεί να το κάνει να γυρίσει…
Πριν την καισαρική είπαμε να κάνουμε έναν τελευταίο υπέρηχο…
Η μαία πάνω από το κεφάλι μου να κρατάει την ρόμπα για τη καισαρική… Ο γιατρός μου δίνει το χέρι του με κίνηση να με συγχαρεί… Αναρωτιόμουν αν μου κάνει πλάκα…
Το μωρό είχε γυρίσει πάλι με το κεφάλι προς τα κάτω…!!!
Μείναμε όλοι με το στόμα ανοιχτό… Η μαία όλο χαρά έλεγε ότι κατάφερε να το γυρίσει…
Τρέξαμε να ξεκινήσουμε αμέσως την πρόκληση τοκετού για να αρχίσει η μήτρα να σπρώχνει προς τα κάτω και να ακινητοποιηθεί το μωρό, φοβόμασταν μην γυρίσει ξανά και μην είναι πολύ περιτυλιγμένο από τις κωλοτούμπες…
Από τις εγκυμοσύνες η κοιλιά μου έχει ανοίξει πολύ… Λόγω χαλαρών κοιλιακών τοιχωμάτων ήταν αρκετά μεγάλη, με αποτέλεσμα το μωρό να έχει χώρο να γυρνάει όποτε θέλει.
Αφού ξεκίνησαν οι τεχνητοί πόνοι, μετά από μια ώρα ο γιατρός μου έσπασε τα νερά και μου αδειασε το σάκο για να ακινητοποιήσει ακόμη περισσότερο το μωρό…
Αυτό ήταν αρκετά επίπονο αλλά από την στιγμή που άκουσα ότι πάμε φυσιολογικά δεν το κούνησα ρούπι, έμεινα ακίνητη από φόβο μην γυρίσει ξανά το μωρό… Από εκεί που όλη μέρα γύρναγα πλευρό γιατί πιανόμουν και δεν άντεχα, έμεινα κόκαλο μέχρι να που πει η μαία να γυρίσω…

Όταν οι πόνοι άρχισαν να γίνονται έντονοι, η μαία με έβαλε να γυρνάω πλευρό… Μου έβαλε και καθετήρα. Οι πόνοι όλο και δυνάμωναν… Μου έδειξε πως να κάνω αναπνοές…

Η αναισθησιολόγος είχε πάρει τηλέφωνο πολύ νωρίτερα τον γιατρό μου αλλά ο γιατρός μου την είχε ενημερώσει ότι το μωρό είχε γίνει ισχιακό, οπότε δεν ήρθε… Μετά άρχισε να χιονίζει και πολύ και να κλείνουν οι δρόμοι, έτσι δεν περίμενα να έρθει… Ένας άλλος αναισθησιολόγος ήρθε στο δωμάτιο ωδινών και γνωριστήκαμε, πριν ακόμη ο γιατρός μου σπάσει τα νερά… Αλλά δεν του ζήτησα να μου κάνει επισκληρίδιο γιατί όπως είπα φοβόμουν να κουνηθώ μην γυρίσει πάλι το μωρό… Ο γιατρός μου μου είπε ότι θα αντέξω… Το πίστευα κι εγώ…

Οι πόνοι άρχισαν να γίνονται ανυπόφοροι και να με πιάνει ταχυκαρδία, πλέον δεν με ανακούφιζε τίποτα, ούτε οι αναπνοές… Από εκεί που έλεγα ότι θα αντέξω ένιωθα ότι δεν άντεχα… Ήξερα όμως ότι από τη στιγμή που πονούσα τόσο η μεγάλη στιγμή ήταν κοντά!
Ήθελα να σπρώξω αλλά η μαία δεν με άφηνε, γιατί δεν είχα κάνει καλή διαστολή και φοβόταν μην μου πάρει το μωρό τον τράχηλο… Σε λίγα λεπτά όμως η διαστολή είχε φτάσει 9, πλέον μπορούσα να σπρώξω!
Ήρθε ο γιατρός… Όλα ήταν έτοιμα για να υποδεχτούμε τον μικρούλη μου…. Άρχισα να σπρώχνω… Πρώτη φορά ζορίστηκα τόσο στο σπρώξιμο σε τοκετό χωρίς επισκληρίδιο… Η μαία άρχισε να αγχώνεται γιατί έσπρωχνα και όταν δεν είχα σύσπαση, μου έλεγε να μην σπρώχνω όταν δεν είχα πόνο, αλλά εγώ πονούσα πολύ και το μόνο που σκεφτόμουν ήταν να βγει το μωρό, την άκουσα, όταν άρχισε η σύσπαση και μου είπε, άρχισα να σπρώχνω ξανά…
Ο γιατρός δεν ήθελε να μου κάνει περινεοτομή, αλλά επειδή ήμουν σκληρή σε εκείνο το σημείο και μπορεί να σκιζόμουν μόνη μου πολύ, μου έκανε όσο πιο μικρή τομή μπορούσε…
Μετά από λίγα σπρωξίματα που μου φάνηκαν αιώνια, επιτέλους το αστεράκι μου βγήκε και ένιωσα ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο!

Είχα ξεχάσει πόσο τοσοδούλικα είναι τα νεογέννητα… Η μαία μου έλεγε όλο χαρά ότι είναι μεγάλος, πάνω από τρία κιλά, εμένα μου φαινόταν τόσο μικροσκοπικούλης…
Το βάρος του 3120 gr και ύψος 50 cm.

Ο γιατρός μου έδειξε τον ομφάλιο λώρο του, ο οποίος ήταν τόσο στριφογυριστός από τις κωλοτούμπες, σαν καλώδιο παλιού τηλεφώνου.

Όσο με έραβε ο γιατρός, η μαία μου έβαλε το μωράκι μου στο στήθος να θηλάσει, έπιασε αμέσως τη θηλή… Τα συναισθήματα δεν περιγράφονται! Αυτή η πρώτη αγκαλιά, η μυρωδιά του, το προσωπάκι του, το βλέμμα του, οι εκφράσεις του, το κορμάκι του, όλα του, τόσο τέλεια, τόσο μοναδικά! Λατρεία!
Η μαία μετά τον πήρε να τον πλύνει και να τον ντύσει και μου τον έφερε ξανά. Πήγαμε στο διπλανό  δωμάτιο για επιτόκους και κάτσαμε εκεί μια ώρα, θηλάσαμε, μείναμε αγκαλιά, μοναδικές στιγμές…
Μετά την μια ώρα πήγαμε στο δωμάτιο μας που θα μέναμε για τρεις μέρες… Τρεις υπέροχες μέρες γεμάτες αγκαλιές και θηλασμό!

Αν είχατε διαβάσει την προηγούμενη τοκετό ιστορία μου θα είχατε δει ότι είχα πρόβλημα με το πρωινό μπάνιο, που έπαιρναν τα μωρά και τα κρατούσαν μια ώρα, πολλά από τα μωρά πλάνταζαν στο κλάμα, όπως και το δικό μου και μαζί του κι εγώ… Αυτή τη φορά ευτυχώς αυτό δεν συνέβη…
Την πρώτη μέρα τον πήρε η μαία χωρίς να κλαίει, τον έκανε μπανάκι και μου τον έφερε αμέσως. Τη δεύτερη μέρα έκλαιγε όταν τον έβαλα στο πυρέξακι να τον πάω για μπάνιο και στεναχωριόμουν πολύ, πήγα να τον πάω και τον ξαναπήρα πίσω πριν καν μπω στον ειδικό χώρο, στην δεύτερη προσπάθεια λίγο πριν τον δώσω στην μαία άρχισε πάλι να κλαίει, ευτυχώς η μαία όμως με άφησε να μείνω μέσα όσο τον έπλενε και τον πήρα αμέσως μόλις τελείωσε το μπανάκι. Την τρίτη μέρα πάλι τον πήρε χωρίς να κλαίει και μου τον έφερε κατευθείαν.

Παρόλη την ταλαιπωρία, το άγχος, την αγωνία, ήμουν και ήμασταν πολύ τυχεροί! Όλα πήγαν πολύ καλά! Όλοι μας πρόσεξαν πάρα πολύ.Με ξεγέννησε ο διευθυντής της μαιευτικής χωρίς να του το ζητήσω και με πρόσεξε πολύ. Τις προηγούμενες φορές που γέννησα στο ίδιο νοσοκομείο με ξεγέννησαν ειδικευμένοι γιατροί. Οι μαίες πολύ καλές. Στο δίκλινο ήμουν μόνη μου και είχα τον Γιάννη εκεί all time… Όλα πολύ καλά!

Όταν το μωράκι μας έκλεισε την τρίτη μέρα στο νοσοκομείο πήγαμε σπιτάκι μας… Κοίταξα το βιβλιάριο υγείας του το οποίο έγραφε εξωτερικός μετασχηματισμός και όλες οι στιγμές πέρασαν ξανά από το μυαλό μου όπως περνάνε και τώρα που γράφω αυτό το άρθρο…
Σε λίγες μέρες θα σας γράψω το άρθρο για τον πρώτο μας μήνα!

Σας ευχαριστώ που διαβάσατε την μεγάλη τοκετό ιστορία μου, είναι όλα πρόσφατα και σας τα έγραψα σχεδόν με όλες τις λεπτομέρειες!

paidimou.gr

Για τα άρθρα που αναδημοσιεύονται εδώ με πήγη, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο την ιστοσελίδα.
loading...