Κοιτάζω στον καθρέφτη μου. Δεν με κολακεύει, δε μου λέει ψέματα. Ρυτίδες κάτω από τα μάτια, βαριά βλέφαρα, τραχιά υφή δέρματος. Μαλλιά βαμμένα, μα η ρίζα μαρτυράει πολλά λευκά, κακά τα ψέματα. Με τα χέρια τεντώνω πίσω το πρόσωπο, φαίνομαι νεότερη αλλά αστεία, έτσι θα ήμουν άραγε με μπότοξ; Είμαι 46 ετών και φαίνομαι ΑΚΡΙΒΩΣ τόσο. Ούτε περισσότερο, ούτε λιγότερο. Όταν περιποιούμαι τον εαυτό μου, δε φαίνομαι νεότερη, φαίνομαι κομψή. 46 ετών κομψή. Όσο μέηκ απ και αν χρησιμοποιήσω και όσες σκιές και τεχνικές, 46 χρονών θα είμαι. Όχι 22. Το έχω πάρει απόφαση αυτό.

Γέννησα το γιο μου όταν ήμουν 31. Χώρισα 2 χρόνια μετά και επί μία δεκαετία τις ελάχιστες φορές που έκανα σχέση, σε λίγο καιρό έληγε ανώδυνα. Η προτεραιότητα μου ήταν το παιδί και η δουλειά μου. Διασκέδαζα με τις φίλες μου, δοκίμασα κάνα δυο φορές να ξαναείμαι στα σοβαρά με κάποιον, όμως η αλήθεια είναι πως ούτε το είχα πάρει ζεστά, ούτε είχε τύχει κάτι αξιόλογο να με συνεπάρει και να κλονίσει τη σταθερότητα της κατάστασης της ζωής μου. Ήμουν εγώ και το παιδί μέσα στο σπίτι. Οικογένεια οι δυο μας. Ήρεμη ζωή. Καλή ζωή, ήσυχη, δόξα τω Θεώ.

Ο γιος μου κάνει ιστιοπλοΐα. Από 8 χρονών. Σε τοπικό όμιλο. Όταν πήγε γυμνάσιο, άρχισε να πηγαίνει εκδρομές με τον Όμιλο σε νησιά, συνοδευόμενος ασφαλώς από εκπαιδευτές. Σε μία τέτοια εκδρομή, ζητήθηκε από έναν γονιό να συνοδεύσει και προσφέρθηκα. Εκείνο το διήμερο μου δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσω καλύτερα τον δάσκαλο του παιδιού στο άθλημα. Τον ήξερα φυσιογνωμικά χρόνια, μα πρώτη φορά κάτσαμε να πιούμε έναν καφέ σαν άνθρωποι. Ήταν από τις καλύτερες μέρες της ζωής μου. Ταιριάξαμε, γελούσαμε με τα ίδια αστεία, είχαμε τα ίδια γούστα σε πολλά πράγματα και παρόμοια πορεία ζωής. 45 ετών εκείνος, με γιο 20 χρονών – καταπληκτικό παλικάρι, γνωστό αθλητής. Με τη μητέρα του γιου του δεν είχαν παντρευτεί ποτέ. Παντρεύτηκε μία φορά στα 33 του, αλλά η κοπέλα πέθανε λίγο καιρό μετά από σοβαρή ασθένεια. Έκτοτε και εκείνος όπως και γω, άφησε την ιδέα της συμβατικής οικογένειας πίσω του και απλά περνούσε όμορφα τον καιρό του, αφιερώνοντας χρόνο στο παιδί, τη δουλειά και τα χόμπι του. Είπα, μοιάζαμε πολύ.

Βρέθηκα σε μεγάλο δίλημμα. Αν θα έπρεπε να ενημερώσω τον γιο μου ή όχι. Είχε γνωρίσει τυπικά έναν δύο ανθρώπους που είχα κάνει σχέση, ως φίλους βέβαια που είχαμε βγει για φαγητό αλλά ως εκεί. Θεωρώ πως είχε συμπεράνει πως επρόκειτο για σχέσεις αλλά εφόσον δεν είχαν μέλλον, δεν είχα προβληματιστεί ποτέ αν θα του μιλούσα για τους άνδρες αυτούς και τον ρόλο τους στη ζωή μου. Αυτή τη φορά όμως, έγινε σαφές από πολύ νωρίς πως ο συγκεκριμένος άνθρωπος ήταν πολύ σημαντικός. Αποφάσισα να το ρισκάρω. Ενημερώσαμε τα παιδιά μας για τη σχέση μας. Ανακουφιστήκαμε με την χαρά τους. Απλά, ομαλά και όμορφα, συγκατοικήσαμε έναν χρόνο μετά. Δυο χρόνια μετά, παρουσία των παιδιών και των γονιών μας παντρευτήκαμε στο δημαρχείο.

Ξανακοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη. Την 46χρονη γυναίκα με τις μικρές ρυτίδες, τα βαριά βλέφαρα και τις άσπρες τρίχες στη ρίζα των μαλλιών. Την γυναίκα που ένα χρόνο πριν, ενημερώθηκε από τον γυναικολόγο της μετά από σχετικές εξετάσεις, πως μπαίνει σιγά σιγά στην κλιμακτήριο. Δεν μου ήρθε ξαφνικό. Αυτό που με ξάφνιασε ήταν η κουβέντα του γιατρού μου: “Πρόσεξε μην μείνεις έγκυος αν δεν θέλεις. Μπορεί να μην έχεις πλέον σταθερή περίοδο, αλλά ωορρηξία κάνεις. Μια εγκυμοσύνη δεν είναι απίθανη”.

Μια εγκυμοσύνη.

Έφερνα τη λέξη συνέχεια και συνέχεια στο μυαλό μου για μέρες. Στο τέλος το ανέφερα στον άνδρα μου. Μου είπε πως δεν το είχε σκεφτεί αλλά ήθελε να το συζητήσουμε. Διαβάσαμε πολύ σχετικά με το θέμα, μιλήσαμε στον γιατρό μου αλλά δεν το συζητήσαμε με τα παιδιά. Δεν θέλαμε να επηρεαστούμε ούτε από τον ενθουσιασμό, ούτε την αρνητική τους στάση αν προέκυπτε. Θεωρήσαμε πως ενώ μεν ο γάμος μας τους αφορούσε, ένα παιδί θα έπρεπε να είναι μόνο δική μας απόφαση. Άλλωστε ο γιος του ήταν μεγάλος και έμενε πλέον εκτός Ελλάδος και ο δικός μου σε 3 χρόνια θα ήταν ενήλικος. Ήταν μια αποκλειστικά και μόνο δική μας απόφαση. Με τα ρίσκα και τις δυσκολίες της.

Η γυναίκα στον καθρέφτη κατεβάζει το χέρι και χαϊδεύει τη μικρή κοιλιά της. Το εμβρυάκι πεταρίζει. Όταν το κοριτσάκι γεννηθεί, η μαμά του θα κοντεύει τα 47. Και θα δείχνει 47. Όχι 22. Ίσως κάποιοι το στεναχωρήσουν το παιδάκι, του πουν πως η μαμά του μοιάζει με γιαγιά. Ίσως το κοροϊδέψουν. Μα η μαμά του έχει ορκιστεί. Η ηλικία της δεν θα καθορίσει το δικαίωμα της στη μητρότητα εφόσον η επιστήμη και το σώμα της, της το επέτρεψαν. Και το παιδάκι της δεν θα νιώσει ποτέ πως η μαμά του υπολείπεται σε αντοχές.

Τα παιδιά το έμαθαν όταν ήταν πλέον γεγονός, ένιωσαν αμήχανα αρχικά αλλά πλέον ανυπομονούν να έρθει στον κόσμο η αδερφή τους, πρωτόγνωρα συναισθήματα και για εκείνους. Τα αγόρια μας! Τα παληκάρια μας!

Είμαι 46 ετών και είμαι στον 6ο μήνα της εγκυμοσύνης μου. Αγαπάω τα χρόνια μου, τις ρυτίδες και τις λευκές μου τρίχες μα δεν με καθορίζουν. Είμαι η θέληση μου, η δύναμη μου, η ευθύνη μου και η αγάπη μου στον σύντροφο και στα παιδιά μας. Με λένε Γιώτα, όχι Σάρα – και είμαι καλά.

 

πηγη

 

 

 

 

 

 

Σχόλια

σχόλια

Για τα άρθρα που αναδημοσιεύονται εδώ με πήγη, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο την ιστοσελίδα.
loading...
Loading...