Με λένε Νικολέτα, είμαι 35 χρονών και είμαι παντρεμένη. Επίσης έχω ένα γιο 6 χρονών.

Δυστυχώς από τότε που παντρεύτηκα ζω στο ίδιο σπίτι με την πεθερά μου. Το σπίτι είναι δικό της οπότε αναγκαστικά την ανέχομαι μέσα στα πόδια μου όλα αυτά τα χρόνια.

Έχω πει στον άντρα μου πάρα πολλές φορές να της κάνει μια κουβέντα και να την πείσει να πάει να μείνει στο σπίτι που έχουν στο χωριό.

Όμως εκείνος βρίσκει συνεχώς δικαιολογίες για να την κρατάμε εδώ. Ισχυρίζεται πως είναι μεγάλη γυναίκα και ότι δεν θα τα καταφέρει μόνη της.

Βέβαια τέτοιος μαμάκιας είναι και αυτός! Του εξηγώ ότι δεν θα την αφήσουμε θα πηγαίνουμε να την βλέπουμε στις γιορτές και τα καλοκαίρια αλλά αυτός τίποτα!

Πραγματικά δεν ξέρω τι να κάνω! Την βλέπω κάθε μέρα μέσα στο σπίτι και μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι!

Εκείνη δηλαδή δεν το καταλαβαίνει ότι μας γίνεται βάρος; Δεν καταλαβαίνει ότι πρέπει να αφήσει την οικογένεια μόνη της.

Πιστεύω ότι το καλύτερο είναι να γράψει το σπίτι στο γιο της ή ακόμα καλύτερα στο εγγόνι της και να πάει στο χωριό.

Θα της κάνω και εγώ μια κουβέντα απ’έξω απ’έξω μπας και καταλάβει.

Όλες μου οι φίλες ζουν με τον άντρα τους και τα παιδιά τους, μόνο εγώ αναγκάζομαι να νταντεύω και την πεθερά μου.

Με εκείνη μέσα στο σπίτι δεν νιώθω άνετα να κάνω ότι θέλω! Δε μπορώ να καλέσω μια φίλη μου στο σπίτι για καφέ να μιλήσουμε με την ησυχία μας!

Σίγουρα θα είναι και εκείνη μπάστακας στο σαλόνι να βλέπει τηλεόραση. Δε λέω είναι καλή και ήσυχη γυναίκα και όταν ήταν μικρό το παιδί με βοήθησε πάρα πολύ.

Το κράταγε όταν πήγαινα εγώ στη δουλειά και ακόμα και σήμερα με βοηθάει στις δουλειές του σπιτιού!

Αυτό όμως δεν αλλάζει την γνώμη μου! Θέλω να φύγει και να αφήσει το σπίτι σε εμάς!

 

πηγη

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Σχόλια

σχόλια

Για τα άρθρα που αναδημοσιεύονται εδώ με πήγη, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο την ιστοσελίδα.
loading...