Πόσες καταιγίδες;

Πέρασαν η μια μετά την άλλη, τόσο έντονα, τόσο άδικα. Έκαναν τέτοιο θόρυβο, που πραγματικά απόρησα που μπορούσα ακόμα να ακούσω όταν τέλειωσαν.
Νόμιζα πως τα προβλήματα θα ήταν πράγματα που θα εμφανίζονταν κατά περιόδους στη ζωή μου.
Τελικά όμως φαίνεται πως η ζωή μου είναι αυτό που προλαβαίνω να ζήσω ανάμεσα στα προβλήματα.
Είναι σαν αυτές τις παράξενες φθινοπωρινές μέρες, που περπατάς στο ψιλόβροχο και ο ουρανός είναι γεμάτος σύννεφα. Και δε δίνεις ιδιαίτερη σημασία, μέχρι εκείνο το λεπτό που θα βρεθεί ένα άνοιγμα στα σύννεφα και θα σε χτυπήσει ο απογευματινός ήλιος στην πλάτη. Μόνο για ένα λεπτό, αλλά είναι αρκετό για να σου θυμίσει πόση αξία έχει λίγη ζεστασιά, πώς απαλαίνει τον πόνο, πώς αυτή η ανεκτίμητη στιγμή κάνει το σώμα ελαφρύ και επουλώνει τις πληγές που δε φαίνονται.

Έμαθα να συλλέγω αυτές τις στιγμές ευλαβικά, να μου θυμίζουν πως είμαι αισιόδοξη- όχι γιατί δε βλέπω τα άσχημα του κόσμου, αλλά γιατί συνεχίζω παρόλο που τα βλέπω. Γιατί όσο κι αν με γονατίζουν, ξέρω πως φτάνει να υπάρχω σήμερα για να ζω αύριο.
Γιατί έμαθα να βγαίνω από την καταιγίδα δυνατότερη, να προσθέτω στην καρδιά μου περισσότερα κομμάτια απ’αυτά που μου άρπαξαν.

Γιατί δικαιούμαι αυτό το λεπτό στον ήλιο. Για να πάρω μια μεγάλη ανάσα και να θυμηθώ πως μόνο αυτή μου χρειάζεται σ’αυτό το λεπτό. Αυτή με έφερε απ’το προηγούμενο και αυτή θα με πάει στο επόμενο.
Μια ανάσα.
Μια ανάπαυλα.

Πώς μπορούν μερικοί να παριστάνουν πως δεν την έχουν ανάγκη; Πώς μπορούν κάποιοι να κρίνουν αυτούς που τη ζητάνε; Πόσο ενοχλητικά φέρουν προσωπείο όσοι θεωρούν πως μπορούν να σου απαγορεύσουν να σταθείς για ένα λεπτό στον ήλιο για σένα; Μόνο για σένα; Πώς περιμένουν να είσαι εκεί για όλους τους υπόλοιπους πριν πείσεις τον εαυτό σου πως είσαι εκεί γενικά;

Πως είσαι απλά εκεί, πως είσαι ακόμα εκεί, χωρίς παραπάνω εξηγήσεις. Για ένα λεπτό πάνω στον κόσμο, είσαι η ανάσα που παίρνεις. Αυτή είναι η μόνη απόδειξη της ύπαρξής σου.Διάφανη, ζεστή, πολύτιμη…

Θα ζήσω κάτω από τα σύννεφα λοιπόν.
Θα ζήσω όμως γι’αυτούς που στα δύσκολα ξέρουν να βλέπουν την ανάσα μου στον ήλιο.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Σχόλια

σχόλια

Για τα άρθρα που αναδημοσιεύονται εδώ με πήγη, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο την ιστοσελίδα.
loading...