Βρέχει…
Σήμερα η μέρα σηκώνει σεργιάνι
στα μονοπάτια της ψυχής μου,
εκεί που ποτέ δεν πάτησα,
όχι γιατί δεν ήθελα μα γιατί
τώρα ήταν η ώρα να το κάνω.
Με συντροφιά ένα ποτό
και ένα τσιγάρο.
Καθισμένη εκεί σε μια γωνιά του δάσους
σκέφτομαι τα χιλιάδες όνειρα
που έκανα και ποτέ
δεν πραγματοποιήθηκαν.
Τα χαρισμένα χαμόγελα.
Τους δυνατούς έρωτες.
Τις παλιές και καινούργιες αγάπες.
Βρέχει και το σεργιάνι συνεχίζεται,
έτσι για να ξορκίσω τα φαντάσματα
του παρελθόντος.
Η σκέψη μου ταξιδεύει πίσω στο παρελθόν
αλλά και στο πρόσφατο παρόν.
Για να βρει όσα έχασε,
για να φτιάξει όσα δεν μπόρεσε,
για να συγχωρήσει όσα την πλήγωσαν..
Να θυμηθεί εκείνα που έδωσε εκείνα που δεν πήρε και που λαχταρούσε.
Θα βγει το ουράνιο τόξο και το
σεργιάνι θα τελειώσει.
Και θα μεινει η ελπίδα, ξανά από την αρχή
για να πορευτεί σε βρεγμένους δρόμους.
Η καρδιά έχει μάθει να υπάρχει μες το απόβροχο και στο δικό της υπόστεγο.
Βρέχει….

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Σχόλια

σχόλια

Για τα άρθρα που αναδημοσιεύονται εδώ με πήγη, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο την ιστοσελίδα.
loading...